داده ات نعمت است

نداده ات حکمت!

هر چه درد را به جان خریده ام ... در مسیر بادها

هر چه داغ را به دل سپرده ام

هر چه درد را به جان خریده ام... در عبور سالها

تو می دانی چه سختی هایی را تحمل کردیم..

تو خود شاهد بودی که چطور با دوری و دل تنگی ساختیم..

تو خود کمکمان کردی که برای هم بمانیم ...

تو ... تو...تو...

خدایا ! اکنون نیز تنها کسی که می تواند ما را از این وضع برهاند تویی!

پس خودت به دادمان برس!

غمی دارم ز دل تنگی که در عالم نمی گنجد

                                                        هر چه بری ببر،مبر سنگدلی به کار من

هر چه کشی بکش،مکش صید حرم که نیست خوش

                                                       هر چه شوی بشو،مشو تشنه به خون زار من

هیچ کس به باران عادت نمی کند

هر وقت بیاید خیس می شو ی.

شاید تو هم به ماه کنی ماه من نگاه         با این خیال خاطر خود شاد می کنم

                                                بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا؟

نوشدارویی بعد از مرگ سهراب آمدی

                                               سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا؟

نازنینا! ما به ناز تو جوانی داده ایم

                                              دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان بر هم می زند

                                             در شگفتم نمی پاشد ز هم دنیا چرا؟

این انتخاب اوست و اصلا از ارزش عشق تو نمی کاهد.